hamirubi.web-log.nl

I am everything you ever want to be; a fucking man!

The Penitent Man Will Pass

Indiana Jones 4

Woorden wikken, woorden wegen.

Voor de zooveelste maal kom ik thuis van de reis en weer staat mijn stoel gereed, tafel en bed gedekt, pantoffels bij 't vuur, alsof ik iederen dag verwacht werd. Mijn kinderen hebben heel gewoon ‘Pa’ gezegd en mijn vrouw heeft gevraagd wat ik verkoos, lever of haring. Ik heb niet geantwoord omdat ik den moed niet had mijn eigen stem aan te hooren, heb de hand uitgestoken naar wat het dichtst bij stond en zwijgend mijn maag gevuld. Hun gerustheid, hun zekerheid dat ik ook ditmaal terugkeeren zou heeft mij beschaamd en diep gegriefd. Maar was ik aan 't bulderen gegaan dan had er niets op overgeschoten dan met weerzin weer op te staan. En het trekken lokt mij niet meer.

 

Ben ik vermoeid of kan ik het licht van gindsche land niet meer verdragen? Ik voel in ieder geval dat van een volgenden tocht niets meer terecht komt. En dat is maar goed ook, want mij rest nog maar net de tijd om eindelijk met vrouw en kinderen wat mee te leven, mij te koesteren aan de warmte van den haard en te werken voor onzen ouden dag die voor de deur staat. Zoolang ik ginder dwaalde heb ik mijn kinderen niet opgevoed maar met hen gespeeld, voor mijn vrouw niet gezorgd maar van haar genoten.

 

Die Meimaandjes zijn nu voorbij. Hier bij 't vuur, in onze kooklucht, komt het er op aan mijn plicht te doen als een doodgewoon mannetje dat ik tenslotte ben. Want hun oogen zijn op mij gericht. Doet mijn vrouw haar plicht niet als zij wascht en plast, als zij op griezelige regendagen op de vischmarkt loopt te dwalen zonder acht te slaan op haar aderspatten noch op haar slechten stoelgang? Doen niet die kinderen eveneens hun plicht wanneer zij achter schoolmuren hun zonnigste dagen slijten?

 

Dit is mijn laatste kans want zij groeien als kool en steken de koppen bijeen. Een heeft al een snor en een ouwelijke trek om den mond. Als ik mij nu niet aanpas word ik uitgestooten door die uit mij zijn ontstaan, want zij zien in mijn dolen een verraad en scharen zich zwijgend om hun moeder. En zij hebben gelijk. Als ooit het huis vuur vat dan worden zij door haar gewekt en niet door mij.

 

Trouwens, ginder ver is geen plaats voor kerels met een schorre stem, die weten hoe 't in 't leven gaat. Ook dáár voelt zoo een zich tenslotte verlaten. Ook dáár is hij eindelijk nog slechts een vieze vlek in een onbezoedeld landschap, een hoopje vuil in de feestzaal. En zal ik niet geruster bij den haard stinken dan in dat paradijs?

 

Ik heb dus mijn taak als razend aangepakt, mijn ridderorde weer opgestoken en mijn zaken gedreven als een die nooit dat land heeft bereisd. Ik schreef mijn rekeningen met vaste hand, groette al wie mij groette, had een minzaam woord voor vriend en vijand en liet mijn schuldenaars afmaken door een deurwaarder, zooals het hoort. Tot ik op een heilloozen dag dat mormel van een kleinzoon in huis gewaar werd, die met zijn gekraai en zijn bloote billen aan ons rotten een eind heeft gemaakt.

 

Toen heb ik mezelf betrapt bij 't sluipen naar den zolder waar ik mijn stok heb opgezocht in stof en spinrag. En nu zullen mijn klanten wachten en niets zien komen. Die nog niet betaald hebben kunnen stikken in mijn geld. Ik heb eerst met de keel een toonladder geschraapt en dan met zijn kraaien ingestemd. En mijn beenen jeuken. Kom, jongen, vooruit is de weg.

 

Mogen vrouw en kinderen mij vergeven dat ik hen een laatste maal verloochen voor die vermaledijde heerlijkheid waar een gouden vogel jubelt, véél hooger dan de leeuwerik.

Willem Elsschot, Tsjip, Antwerpen, 1934, eerste paginae.

Klikkie klikkie

Help jij mij m'n stadje te doen groeien? Ik ben een klein meisje en heb een zieke moeder.

http://waerschoot.miniville.fr/

Puppie-ogen en zo.

Een status questionis van 2007

Hop, 2007 doet z'n best. Het gaat best snel. Daarom maken we graag even tijd om nog wat aan bladvulling te doen. Ook al omdat ik opeens weer gelinkt word.

Nu, het persoonlijk hoogtepunt van 2007 moet welhaast mijn licentiaatsverhandeling wezen. "Arm Waarschoot - enzovoort". Enfin, ik stel voor dat u dit werk eens aanvraagt via Aleph. Ik ga het niet allemaal voor u doen. Niet te vinden in mijn thesis, maar wel wreed grappig, was alvast dit oude volkslied (oh ja, Joseph De Reu komt vooralsnog niet voor in mijn familiestamboom), dat ik voor u nog eens vanonder het stof haal. Bedank me later. Westmalle Dubbel, graag.

--

Mizere Tralala!

--

Komt vrienden hier in ‘t ronde komt en luistert naar mijn lied, wat

Er tegenwoordig hier in Waarschoot is geschied, van dieften en

Moord van vechten en zo voort, het zijn al ongelukken waar dat

Men hier van hoort, mizere tralalalala, mizere tralalala

la mizere tralalalala, trala

 

kijkt gij in de gazette

waarschoot ziet gij altijd staan

want alle dagen wordt er

’t een of ’t andere hier gedaan

Den enen die valt dood

Den andren breekt den poot

Nen derden wordt gestoken

Lijk een verken op zijn stroot

 

Op den Stuiver wordt een meisje

Nu gans levendig gebraad.

Op de Kere, keiter Blanckaert

Breekt zijnen arm op de straat.

Op den Dam, daar is ’t een spel

Madam Maertens, ge kent ze wel,

Ze kreeg van haren ezel

vele stampen op haar vel.

 

Op ’t Hoeksken wordt een jongen

wreed gestoken in zijn hoofd.

Op ’t dorp die wordt Goebloedjen

van zijn uitsteekbord beroofd.

En in de Voorde was ’t ook wat:

Van Vlaanderen was strontzat

hij viel er van zijn kerre

en lag in ’t water met zijn gat.

 

Karel Spek die kwam hier wonen

over enen korten tijd.

Charles die krijgt de koortsen

als hij naar den polder rijdt.

Boer Visch die verstuikt zijnen voet

en Schenkels sterft met spoed.

Stien Heyde laat in Deinze

zijnen schonen bruinen hoed.

 

Remi rookt poercigaren

en verbrandt ermee zijn oog.

Jan Tentjes schendt zijn muile

met te vallen op den toog.

Op den Leest daar sakkerbleu

daar kipt nen wagen hooi

en ’t kind die ligt eronder

van Joseph De Reu.

 

In Arisdonk nam men laatst

eenen dief bij zijnen nek.

En Peu Stoffeer viel ook eens

door den bril van zijn vertrek;

en Leo, is dat niet schoon,

tesamen met zijn zoon

kocht overtijd de stijlen

van den telefoon.

 

Jan Tijdgenoeg die viel ook

met zijn kerre in den gracht.

En “Snare” streelt zijn wijf

met nen stok niet al te zacht.

Cyriel trouwt overtijd

hetgeen ons allen spijt

want nu zit hij op Sleine

en op Waarschoot zijn w’hem kwijt.

 

Er sterven ook veel verkens

Van de kolle en van de plaag,

De koeien ook verdwijnen

Van de pokken op de maag.

De paarden krijgen ’t snot

De viggens gaan kapot

En de konijnejongens

vindt men dood in hulder kot.

 

‘k weet nog vele andre dingen

Die hier onlangs zijn begaan

Maar dat ik nog moest zingen

Gij zoudt er zeer verschrikt van staan.

Daarom sluit ik mijn lied

En langer zing ik niet.

Gij weet nu toch dat er

Nu in Waarschoot is geschied

2007

Langs deze weg wil ik al mijn trouwe lezers (hihi) een harmonieus en gezondelijk 2007 toe, alsook hippe kerst- en blokdagen!

De Lof der Stront (fragment)

Een anoniem scatologisch gedicht van 300 strofen van 8 regels, geschreven in 1829-1830, in 1882 in beperkte oplage gepubliceerd in Zuid-Afrika en in 1998 door Gerrit Komrij teruggevonden in de bibliotheek van Kaapstad. Hier een fragment:

 

Anoniem – De lof der stront (fragment)

 

O stront! Veredel mijn gedachten,

Verfijn mijn geest en mijn verstand;

O stront! Verdubbel mijne krachten,

Sterk mijn gemoed, bestuur mijn hand!

O genius wil mij geleiden!

O Muzen helpt mij in mijn taak!

Ik moet de lof der stront verbreiden,

Het geldt hier geen geringe zaak.

Writers Block, apen.

Beste hamirubi

Je hamirubi.web-log.nl is al enige tijd inactief.
Misschien omdat je te druk bent, een writers block hebt of problemen had met inloggen.

Je ontvangt nog 1x een mail omtrent de verhuizing.
Inloggen is nu namelijk zo eenvoudig gemaakt, dat je met 1 klik in je weblog zit.

Hopenlijk pak je de draad weer op, want bloggen is gewoon leuk om te doen,
ook al doe je het maar af en toe.

Tot snel op Web-log.nl!
Het weblog team

Ode Aan Steven De Craene

certitude solitude tegen vriend en vaderland,

respectvol engagement
doorheen Pools wit,
't email onder voeten
kraakt

en Port mag hij
waarlijk niet

(Pieter De Reu)

Recensie 008 ~ De Meesters van de Gerst

Iedereen heeft het ooit wel geprobeerd. Een stamboom of kwartierstaat opstellen. Genealogie wordt vaak geassocieerd met geschiedenis, maar heeft weinig met academische geschiedbeoefening te maken. Wat niet wil zeggen dat een eigen familiegeschiedenis produceren geen dikke fun kan zijn.
Uit het geniale brein (handelsingenieur én licenciaat/aggregaat in vanalles en nog wat) van scenarist Jean Van Hamme en het tekenwerk van Francis Vallès ontsproot de geschiedenis van een fictieve Brabantse brouwersfamilie. "Les Maîtres de l'Orge", of in de Nederlandse vertaling "De Meesters van de Gerst", is minder gekend dan bijvoorbeeld "De Bloedbruiloft" of "De Chninkel", maar daarom niet minder aangenaam om lezen.

1854. "De Meesters van de Gerst" verhaalt over Charles (of Karel, naargelang de versie van vertaling) Steenfort, opgevangen door zijn oom in een Vlaams Ardeense abdij. Hij leert de brouwerstechniek, maar veel genot schenkt het hem niet. Als jonge novice en wees voelt Charles zich alleen op de wereld. Tot hij verliefd wordt op een meisje uit de buurt. Uiteraard worden beide betrapt en Charles vlucht naar Dorp, zijn geboorteplaats.
Daar wordt Charles de uitdager. Uitdager van De Ruyter, dé brouwer van de streek. Ook met Charles broer, wiens broodheer diezelfde De Ruyter is, komt de jongeling in conflict. Charles wil een eigen bier brouwen. Met liefde en doorzettingsvermogen, maar met evenveel koelbloedigheid. Hij overhaalt de Nederlander Texel zijn woonst in te richten als bierbrouwerij en zijn ganse bezit te investeren.
Maar door een "monsterverbond", een huwelijk met de dochter van De Ruyter, verraadt Charles Steenfort zijn roots en van dan af gaan de poppen aan het dansen. Een familiegeschiedenis met intriges om economische motieven, incestueuze relaties (vb. de verhouding tussen Charles en zijn schoondochter Margrit, nadat Steenfort terugkeert naar de verlaten brouwerij van Texel), afpersing (vb. Margrit die de zoon van Texel kan verhinderen haar Steenfort-brouwerij op te eisen en kan hem naar Amerika dwingen),...
Het verhaal verplaatst zich tussen verschillende familietakken en aanverwanten, in Dorp zelf en in Amerika. Elk deel beschrijft de levenswandel van de belangrijkste Steenfort als hoofdpersonage en bestrijkt een tijdspanne van 1854 tot 1997 in 7 stripdelen.

Fransman Francis Vallès probeert zijn plaats in de stripwereld waar te maken, maar een nieuwe strip(reeks) maken die het succes van "De Meesters van de Gerst" evenaart, wordt moeilijk. De historie van de Steenfortdynastie heeft heel wat bekijks gehad sinds het verschijnen van de reeks. De kracht ligt echter eerder in het scenario en de personages, dan de tekenlijnen.
Toch mag Vallès geprezen worden om zijn nauwkeurige tekenwerk. Gedetailleerd, maar strak. De stijl neigt misschien wat naar een ouderwetse tekenstijl, maar Van Hamme lijkt dit tekenwerk wel vaker op te zoeken. De tekeningen zijn niet zozeer bijzonder, evenals de inkleuring, maar beiden zijn degelijk (steeds wordt hetzelfde niveau gehandhaafd).
Punt van kritiek is af en toe het emotieloze in de blikken van de personages.

Jean Van Hamme is met voorsprong de succesrijkste scenarist die België (gehad) heeft. 50% van zijn werk is wereldwijd bekend en wordt als zoete broodjes verkocht. En wat meer is: zelfs Amerika mag zijn beeldromans wel. Denken we maar aan Largo Winch, XIII en Thorgal. En dat is nog niet veel Europeanen gesmurft. Dus over zijn algemene kwaliteiten hoeven we niet uit te wijden.

Het scenario van "De Meesters van de Gerst" is piekfijn uitgedacht, dat zijn we van Van Hamme gewend. Toch zorgt net dat ervoor dat de lezer eigenlijk al in het derde album "Adrien, 1914" kan vermoeden dat de cirkel gerond zal worden. Dat de familiesaga af is, in "Frank, 1997", hoeft niet bepaald onvoorspelbaar te heten.
De power van de reeks is de uitbalancering van de karakters. Elk familielid van de Steenforts valt en staat met zijn of haar temperament. En waar je eerst denkt dat sommige taferelen eerder bekend in de oren klinken, krijgt je empathie het volgende moment een serieuze deuk. De hoofdrolspelers hebben een soms wel erg donkere kant en dat kneedt de reeks tot een hoogst interessante familiegeschiedenis. Schurken worden helden, zachtmoedige vaders worden koelbloedige politici, amicale verbanden veranderen in verraad en bedrog. Wees dus voorzichtig aan wie je jouw sympathie gunt.

De reeks heeft eveneens het kleine scherm gehaald onder dezelfde titel. Uiteraard een pak minder bekend dan XIII, maar met wat geluk zien we de uitzendingen nog wel eens op Canvas. Beslist de moeite waard! Wat ik je brom.

Elk album volgt eenzelfde recept: een generatie in een bepaalde periode wordt in de schijnwerpers gesteld, met een hoofdpersonage als leidraad. Op de eerste pagina lezen we de markante feiten uit de belichte periode van de wereldgeschiedenis, krijgen we een beeld van de nationale ontwikkelingen en mogen we genieten van de groei van de biergeschiedenis. En deze inleiding is vooreerst historisch perfect geplaatst en biedt anderzijds een puike introductie en contextualisering tot het verhaal dat erna volgt.

De Steenfortgeschiedenis krijgt een achtste album (Nederlandstalige softcover uitgegeven in 1999) met nieuwigheden, karakterschetsen en verzwegen verhaallijnen.

"De Meesters van de Gerst" combineert twee grote Belgische exportproducten: strips en bier. En deze combinatie valt erg te smaken! Helaas moet je wel erg je best doen om de ganse collectie integraal op de kop te tikken (de albums worden voorlopig niet meer gedrukt), en ook het prijskaartje van 13 euro per deel valt niet mee voor de modale student.

DE MEESTERS VAN DE GERST
Uitgever: Glénat
Eerste druk (hardcover): 1992 - 1998
Richtprijs per deel (hardcover): 13,00 euro

Ode an der Wanderer

Alsof ik zou kunnen slapen met al die internetproblemen. Alsof ik überhaupt (what a silly word, aye?) zo vroeg in mijn bedstede kruip. Problemen vent. Problemen.

Maandagnacht viel de elektriciteit uit. Omdat ik me had voorgenomen wat vroeger te gaan maffen, merkte ik niks. Maar niks hé. Behalve dan het feit dat de leds van mijn wekkerradio begonnen flikkeren. Flikkeren voor dood. Maar hé, dat liet me Iberisch, zuiderling als ik ben.

De dag erop hopte ik mijn computer in gang. Stelt u zich daar maar geen beelden bij voor. En toen begon de malaise: geen internetverbinding. Eerst dacht ik wel even dat het aan Telenet moest liggen. Ja. Zo naïef ben ik wel. Jandoedels.

Petra heeft trouwens promotie gemaakt. Ze is overgeplaatst van de H&M van Brugge naar die in het shoppingcenter op 't Zuid. Met mijn eigen ogen gezien. Maar gow, waar waren we?

Oh ja, internetproblemen. Dinsdag had ik het in groene neuskeutels. En maar sukkelen. Router ontmantelen, netwerkkabels buttpluggen, snoeren elders stoppen, ipconfig_/releasen en zo. U kent dat wel, niewaar?
Maar allemaal bitter weinig resultaat. Zelfs niet toen ik mijn kabel rechtstreeks aan mijn modem koppelde. De Telenethommels hadden wellicht in de neuskeutels dat ik iets illegaals aan het doen was. Maar dus niet hé. Kloothommels! Dus met mijn IP was ik voor de ganse avond niks meer.

Geen nood, dan maar 's anderendaags (woensdag, voor de goede verstaander) na behoorlijk wat geruk alles weer in mekaar steken en IP nog eens releasen. En hoezee, van 169 naar 192, en we konden weer vertrekken.

Helaas... dat kon niet van mijn Local Area Network gezegd worden.

Enkel de laptop en de oude vaste pc zijn nog gelinkt (de ASUS6R en de j5k2c9), van een verbinding met de "nieuwe" vaste pc (pieter-5743nxo1) is er geen spoor. En ik krijg het maar niet in orde om ook de 'nieuwe' vaste pc te linken.

Alledrie zijn ze dus met netwerkkaart of -chip en netwerkkabel gelinkt aan mekaar (via de router). In 'mijn netwerklocaties' eveneens geen spoor van de pc en als ik wil zoeken naar pc's in de werkgroep, dan vind ik niks (behalve dan de laptop en de oude pc, op deze 2 pc's in de werkgroep).
Nochtans heb ik op de vaste pc dezelfde naam van de werkgroep gegeven. En zelfs na even heropstarten met dezelfde werkgroepnaam, nog steeds niks...

Nu zit ik met de handen in het haar, over wat ik moet doen om de vaste pc op hetzelfde netwerk te krijgen als de laptop en de oude vaste pc.

Morgen volg ik de raad op van mijn computerspecialist. Werkgroepnaam van alle pc's veranderen in iets totaal anders. Even rebooten en kijken wat dat geeft. Ik ben benieuwd. En wie weet vertel ik jullie wat ervan geworden is.

Maar vandaag heb ik toch de saaiste log geschreven sinds mensenheugenis. Nou ja. Saaiste?
En als ik een fout tegen de Duitse naamvallen heb gemaakt, wat dan nog?